La dua akademia jaro de Esplora Instituto de Esperantologio komenciĝis en Ĉaŭdefono per la semajno en fizika ĉeesto de la kurso pri la esperanta literaturo, gvidata de d-ro Giorgio Silfer; la kurso enhavas institucian kaj monografian partojn: la unua dediĉita al la literaturhistorio, la dua al la teatro de niaj ĉefaj aŭtoroj.
HeKo 917 1-C, 10 aŭg 26
La hodiaŭa Tago de la Pakto trovas ĉi-jare unuafoje aplikata la direktivon Barikumutima, laŭ kiu aliĝo al la Pakto fariĝis iom pli malfacila, interalie pro la devigo liveri la lastajn bilancon kaj spezkalkulon de la petanta establo (art. 3.2.5).
La Komitato de la Universala rifuzis trakti nun la buĝeton de la Asocio: tial ke ĉirkaŭ 90% de la Komitato konsistas el reprezentantoj de la landaj asocioj, oni facile deduktus ke la organizo ne plu ĝuas la konfidon de la landaj asocioj mem, kun situacio analoga al tiu de 1932 (ankaŭ tiam pro financaj demandoj) — ĉu vere?
La kurso pri la esperanta literaturo kadre de la akademia jaro 2026/27 komenciĝos post kelkaj tagoj en Ĉaŭdefono, tamen organizita de Esplora Instituto de Esperantologio; ĝi daŭros du semestrojn kaj proponos, apud la institucia, po unu monografia kurso semestre.
La n-ro 342 de Literatura Foiro prezentas sin kiel ampleksan kaj bone konstruitan kulturan panoramon: tio gravas, ĉar hodiaŭ certe ne mankas enhavo, eĉ foje tro abundas, sed mankas ofte la kapablo ĝin ordigi, pesi, stuci kaj decigi… kaj ĉefe proponi ĝin per taŭga kriterio.
La tradiciaj kongresoj kiel UK kaj IJK regas sin sur subvencioj kaj nombra partoprenantaro, kio superas la handikapojn pro la kotizoj, tro (mal)varma klimato, veturkostoj, malforta programo aŭ malsufiĉaj manĝoj (kvante kaj kvalite), nome de la ĝojo retrovi la kutimajn vizaĝojn en malsamaj lokoj; la Esperanto-Domoj devas rezisti proponante la inverson.
Esence antiraŭmisma kaj malamika kontraŭ la konsorcio de la Esperanta Civito (rifuzante eĉ objektivan kaj tial favoran raporton pri Kultura Esperanto-Festivalo, verkitan de s-ro Ulrich Matthias), la skandalema nordeŭropa retgazeto LibFol paradokse helpis al la likvido de la ĉefa malamiko de raŭmismo, nome la burokrata aparato en Roterdamo.
Organizante ĝin por la kvina fojo sinsekve, sen publikaj subvencioj kaj des malpli el tradiciaj societoj, Studenta Esperanta Ligo kaj Kultura Centro Esperantista superis ĉiun landon kie okazis KEF, favore al Svislando: ĉi-foje la partoprenantoj devenis el la eduklingvoj angla, esperanta, franca, hispana, itala, nederlanda, rusa, sveda (ĉi-lasta kaj lia nombra familio tro malfruis por ĉeesti).
Premieraj prezentoj de la novelaro de c-ino Etel Zavadlav “Spite kaj sprite”, de la dramo de c-ano Giorgio Silfer “La dimanĉa brokantisto”; de novaj kanzonoj dum recitalo de Kajto: tio karakterizis la kvinan tagon de la 15a Kultura Esperanto-Festivalo en Ĉaŭdefono.
Tagmeze agrabla pikniko sur la supro de monto, post grimpado sur pado borderita de lignaj skulptaĵoj fare de talenta amatoro, en la proksimeco de La Sagne (Sanjo); posttagmeze interesa vizito en la unusola muzeo pri torfejoj, plus prelego kaj kanta ateliero en aneksa, bone ekipita salono.
Teatro okupis la tutan hodiaŭan tagon de KEF, en la kamera atmosfero de La Turlutaine, unu el la plej gravaj pupteatroj en Svislando, luita por la ateliero de reĝisoro Rolando Giancola kaj por la premiero de la nova dramo de Arno Lagrange.
Tre varia la dua tago de la 15a Kultura Esperanto-Festivalo, kun prelegoj, filmo, ekskurseto, koncerto kaj kultura ĉeesto de Japanio; ĉiam kun aprezata gastronomio kaj agrabla vetero, kvazaŭ milde printempa je mil metroj de altitudo.
